ေနာင္တေတြ ကုိယ္စီရွိတဲ့သူတုိင္း
အကယ္၍မ်ားဆုိတဲ့စိတ္နဲ့
အခ်ိန္ကုိ ျပန္ကစားခ်င္ၾကတယ္
အျဖဴစင္ဆံုးခ်စ္ျခင္းတရားကုိ
ပစ္ခြင္းဖုိ့စကားလံုးရွာမတတ္တာနဲ့
မပြင့္လုိက္ရတဲ့ပန္းေတြဟာ
ျပန္ေတြးတုိင္းလြမ္းစရာေကာင္းတယ္
၀ါသနာကုိ ေသခ်ာမသိခင္
ေရြးခ်ယ္လုိက္ရတဲ့ လမ္းေၾကာင္းမွာ
ေပေစာင္းေစာင္းနဲ့လုိက္ေလ်ာက္ေနခဲ့ၾကတာ
ေျခေထာက္ေတြေတာင္ အေတာ္ေညာင္းေနၾကျပီ
ေရၾကည္ျမက္နုမလားလုိ့
အိမ္အုိေလးက ထြက္ခြာခဲ့ၾကတာ
အေမအုိရဲ.အျပံဳးေတြ မျမင္တာၾကာမွ
ထမင္းဆီဆမ္းဆိုတဲ့ အရသာကုိ နားလည္လာတယ္
တက္က်မ္းေတြဖတ္ျပီး တက္လွမ္းလာတာ
အတက္ၾကမ္းမွ လက္ရမ္းေတြ မပါမွန္း သိျပီ
အဆင္းလည္းခက္၊တက္ရတာလည္း ႏြမ္းလုိ့
စိတ္ဓါတ္ေတြပါ ၾကမ္းလာခဲ့ျပီ
ျပန္တမ္းတမိတာကေတာ့......
တခါက အေသမုန္းဖူးတဲ့ ဆရာမရဲ.ၾကိမ္လံုးေလး
မွားရင္ရုိက္တယ္.. အရွိူးရာမထင္ခ်င္လုိ့ျပင္ခဲ့ေတာ့
ေအာင္စာရင္းေတြတုိင္းမွာ ထိပ္ပုိင္းက ပါခဲ့တယ္
ဆရာမေရ......
"ရူးရင္လည္း ထမင္းလြတ္၊ဟင္းလြတ္ရူးၾကတဲ့"
နားမလည္ခဲ့ဘူး....နားမေထာင္ခဲ့ဘူး
ခုေတာ့ ထမင္းသုိး၊ဟင္းသုိးလုိ ဘယ္ဒုိးရမွန္းမသိျဖစ္ေနျပီ
ျပန္ျပင္လုိ့သာ ရမယ္ဆုိရင္ေလ........
က်ေနာ့္ကုိ အနီေရာင္အမွားျခစ္ၾကီးၾကီးတစ္ခုေပးပါလားဗ်ာ...။
PK(ေက်ာင္းေစာင့္ၾကီး)
No comments:
Post a Comment